هـــرمِ مــن

چرا دلت گرفته است؟

چرا گرفته دلت، مثل آنکه تنهایی

چقدر هم تنها!

خیال می کنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی

دچار یعنی

عشق

و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک ، دچار آبی دریایی بیکران باشد

چه فکر نازک غمناکی !

وغم تبسم پوشیده ی نگاه گیاه است

و غم اشاره ی محوی به رد وحدت اشیاست

خوشا به حال گیاهان که عشق می ورزند

و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست

نه، وصل ممکن نیست ،

همیشه فاصله ای هست

اگرچه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر،

همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود

وگرنه زمزمه ی حیرت میان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق

سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست

و عشق

صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که

غرق ابهامند

نه،

صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر

همیشه عاشق تنهاست.

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۰ ساعت توسط "ری‌را" |

سلام !

حال همه ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه پای آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان.

یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری !؟

نه "ری را" جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرف از ابهام و آینه

از نو برایت می نویسم

حال همه ما خوبست

اما تو باور مکن !

نه

ديگر فراقی نيست

حالا بگذار باد بيايد

بگذار از قرائت محرمانه نامه ها و روياهامان شاعر شويم

ديدار ما و ديدار ديگرانی که ما را نديده اند

ديدار ما به همان ساعت معلوم دلنشين

تا ديگر آدمی از يک وداع ساده نگريد

تا چراغ و شب و اشاره بدانند که ديگر ملالی نيست !

حالا می دانم سلام مرا به اهل هوای هميشه عصمت خواهی رساند.

يادت نرود گلم

به جای من از صميم همين زندگی

سرا روی چشم به راه ماندگان مرا ببوس !

ديگر سفارشی نيست

تنها ، جان تو و جان پرندگان پر بسته ای که دی ماه به ايوان خانه می آيند

خدا حافظ !

----------------------------------------
(رفیقی که غایب شد ای نیکنام
دو چیز است بر رفیقان حرام
یکی آنکه نامش به زشتی برند
دوم آنکه مالش به باطل خورند)

(پری)

شبی که آواز نی تو شنیدم
چو آهوی تشنه پی تو دویدم
دوان دوان تا لب چشمه رسیدم
نشانه ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

من همه جا پی تو گشته ام
از مه و مهر نشان گرفته ام
بوی تو را زگل شنیده ام
دامن گل از آن گرفته ام

تو ای پری کجایی
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

دل من سر گشته تو
نفسم آغشته تو
به باغ رویاها چو گلت بویم
بر آب و آیینه چو مهت جویم
تو ای پری کجایی؟!

در این شب یلدا ز پی ات پویم
به خواب و بیداری سخنت گویم
تو ای پری کجایی ؟!

مه و ستاره درد من می داند
که همچو من پی تو سرگرداند
شبی کنار چشمه پیدا شو
میان چشم من هویدا شو

تو ای پری کجایی
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

نوشته‌های پیشین

BLOGFA.COM

و خدایی که در این نزدیکیست...

چرا دلت گرفته است؟

نوشته‌های پیشین