هـــرمِ مــن

پرستو های شاد

کوچه غمناکه پرستو هاي شاد
در غروبي پر ملال و بي صدا
خبر عريوني باغا رو داد

پاييز اومد اين ور پرچين باغ
تا بچينه برگ و بار شاخه ها
کسي از گل ها نمي گيره سراغ
کسي از گل ها نمي گيره سراغ

بيا در سوگ دلگير گل سرخ
بخونيم شعري از ديوان گريه
من و تو زاده فصل خزانيم
دو تن پرورده ي دامان گريه

شده ابري تو فضاي سينمون
قصه ي بي غمگساري هاي ما
مي دونم پايان نداره بعد از اين
قصه ي بي برگ و باري هاي ما

بيا در سوگ دلگير گل سرخ
بخونيم شعري از ديوان گريه
من و تو زاده فصل خزانيم
دو تن پرورده ي دامان گريه

پاييزه پاييز عريون
من و تو خسته و گريون

مي نويسم با دل تنگ
روي گلبرگ شقايق
فصل دلتنگي پاييز
فصل غمگيني عاشق

بيا در سوگ دلگير گل سرخ
بخونيم شعري از ديوان گريه
من و تو زاده فصل خزانيم
دو تن پرورده ي دامان گريه

پاييزه پاييز عريون
من و تو خسته و گريون

شاهرخ

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آبان ۱۳۸۸ ساعت توسط "ری‌را" |

سلام !

حال همه ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه پای آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان.

یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری !؟

نه "ری را" جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرف از ابهام و آینه

از نو برایت می نویسم

حال همه ما خوبست

اما تو باور مکن !

نه

ديگر فراقی نيست

حالا بگذار باد بيايد

بگذار از قرائت محرمانه نامه ها و روياهامان شاعر شويم

ديدار ما و ديدار ديگرانی که ما را نديده اند

ديدار ما به همان ساعت معلوم دلنشين

تا ديگر آدمی از يک وداع ساده نگريد

تا چراغ و شب و اشاره بدانند که ديگر ملالی نيست !

حالا می دانم سلام مرا به اهل هوای هميشه عصمت خواهی رساند.

يادت نرود گلم

به جای من از صميم همين زندگی

سرا روی چشم به راه ماندگان مرا ببوس !

ديگر سفارشی نيست

تنها ، جان تو و جان پرندگان پر بسته ای که دی ماه به ايوان خانه می آيند

خدا حافظ !

----------------------------------------
(رفیقی که غایب شد ای نیکنام
دو چیز است بر رفیقان حرام
یکی آنکه نامش به زشتی برند
دوم آنکه مالش به باطل خورند)

(پری)

شبی که آواز نی تو شنیدم
چو آهوی تشنه پی تو دویدم
دوان دوان تا لب چشمه رسیدم
نشانه ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

من همه جا پی تو گشته ام
از مه و مهر نشان گرفته ام
بوی تو را زگل شنیده ام
دامن گل از آن گرفته ام

تو ای پری کجایی
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

دل من سر گشته تو
نفسم آغشته تو
به باغ رویاها چو گلت بویم
بر آب و آیینه چو مهت جویم
تو ای پری کجایی؟!

در این شب یلدا ز پی ات پویم
به خواب و بیداری سخنت گویم
تو ای پری کجایی ؟!

مه و ستاره درد من می داند
که همچو من پی تو سرگرداند
شبی کنار چشمه پیدا شو
میان چشم من هویدا شو

تو ای پری کجایی
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

نوشته‌های پیشین

BLOGFA.COM

و خدایی که در این نزدیکیست...

پرستو های شاد

نوشته‌های پیشین